Van nieuwe grenzen op landkaarten hebben onze drinkebroers geen last

Vroeger, heel lang geleden, meenden ik en mijn leeftijdsgenoten dat we van alle kermissen in de regio niets mochten missen. We hadden toen al last van iets waar nu nog maar net een woord voor is uitgevonden: FOMO, fear of missing out, de angst om iets te missen. Ik noemde de kermissen. Omdat het alleen maar kermissen waren, iets anders had je niet. Saai? Wij dachten van niet.

Maar dat zou dus allemaal verloren gaan. Dat is de reden waarom het er even over wil hebben. Over die gezellige, ouwe tijd, die verloren zou gaan. Het was het sentiment dat ik proefde bij veel mensen toen de herindeling van de gemeenten speelden. Alles zou Land van Cuijk gaan heten, er waren er die deden of ze vanaf dat moment nooit meer iets van hun oude dorp zouden horen.

Ik moest er vooral aan denken toen ik bij de pontonsluiting in Cuijk was en later zag hoe ze in Boxmeer aan het sjouwen waren voor Daags na de Tour.

Serieus, mensen deden bij de herindeling alsof we het voortaan over de Ronde van het Land van Cuijk moesten gaan hebben. Volstrekte waan- en angstbeelden ontstonden er over hoe het er na die samenvoeging uit zou gaan zien. Een heel vreemd sentiment.

‘Wilbertoord pakt uut’, Wanroij, Beugen, Vierlingsbeek, zetten hun kermissen op geheel eigen wijze voort. Als er al minder wordt gedronken, is het omdat het glaasje prik wat duurder is geworden, maar niet door de herindeling. Van de nieuwe grenzen die op de landkaarten zijn getrokken, hebben onze drinkebroers geen last.

Ik zie nog de man voor me staan die bijna met tranen in de ogen zich vertwijfeld hardop afvroeg of hij voortaan moest gaan zeggen dat hij in het Land van Cuijk woont, met de nadruk op Cuijk. Dat kon hij niet uit zijn bek krijgen, zei hij.

Welnu, wat ik maar zeggen wil, we moeten ons soms wat minder aantrekken van kleine groepen hardschreeuwers. De protesten in veel van de tien kleine gemeenten in 1995 en de vijf in 2020 doen nu potsierlijk aan. Elk dorp houdt zijn identiteit, feest op zijn eigen manier. Er is niks veranderd.

Vind ik wel een mooie conclusie, zomaar, op een willekeurige zomeravond, met een koud glas wijn in de tuin. Net als vroeger.

Koos