Juist als er niks meer is, wordt het leuk om naar de ‘ik’ op zoek te gaan
ColumnNu de laatste restjes van de vijf (kort daarvoor nog tien) gemeenten in het Land van Cuijk worden weggepoetst, begint het pas echt leuk te worden. Nu komt het er op aan. Want de vermeende identiteit die Grave, Cuijk, St. Anthonis, Mill en Boxmeer aan hun gemeentehuisje ontleenden, is een flinterdunne. Nu de gemeente groot is geworden en erg veel gemeenschappen telt, komt het er voor elk dorp op aan om het eigen karakter in volle glorie te laten glanzen.
Sommige dorpen zijn daar al een heel eind mee op scheut. St. Anthonis bijvoorbeeld, met zoveel kapitaalkrachtige en welopgeleide mensen is het het ‘Wassenaar’ van de gemeente. Het floreert, het vertrek van het clubhuis van hun ambtenaren interesseert hen geen moer. De Brink is met een kiosk opgeknapt en bruist met alle nieuwe activiteiten meer dan het in de oude tijden van de zelfstandige gemeente deed. Overloon groeit met de dag meer als het toeristisch hart van de gemeente. Grave had zo geweldig veel moeite met het opgaan in een groter bestuurlijk geheel, maar moet nu vooral verder timmeren aan het prachtig toeristisch centrum.
Het onderwerp van de identiteit van de verschillende dorpen is dezer dagen heel erg actueel geworden omdat de ambtenaren hun burelen in Cuijk aan Marktplaats toevertrouwen en vanaf volgende week plaats nemen in het indrukwekkende nieuwe gemeentehuis in Boxmeer. Ik heb me laten vertellen dat het prachtig is. Dus we hoeven niet lang te wachten tot de chagrijnen onder ons weer gaan uitleggen dat de ambtenaren hun luiemans bestaan in luxe van onze centen kunnen voortzetten. Van mij mogen ze er even zo mooi en prettig bijzitten als de mensen van Danone of MSD. Als ze maar hun werk doen.
De vraag is hoe het nu verder moet nu het verlaten Cuijkse gemeentehuis geen doel meer heeft. Al jaren wordt erover gebrainstormd. Overbodig. Want sloop is de enige oplossing. Ik wacht tot ik mijn gelijk krijg.
Wat erger is: ik lees dat er geen reuring meer in Cuijk zal zijn. Dat is pijnlijk. Want de reuring, de identiteit, de gezelligheid, de uitstraling van het grootste dorp van het Land van Cuijk mag toch niet afhankelijk zijn van dat verschrikkelijke bouwval?
Kom op Cuijk, zoek je ware ‘ik’.
Koos