Marian en Monique wonen niet in Oelbroeck, maar wel bijna
In beeldSINT ANTHONIS | “Het is mijn tweede thuis, soms zelfs mijn eerste”, lacht Monique Aben (rechts). Ze heeft het over Oelbroeck, de multifunctionele accommodatie van Sint Anthonis. Samen met Marian Arts (links) is Monique hier heel wat dagen per week, -”soms wel acht”- in actie. Het is vrijwel onmogelijk om alles op te noemen wat het tweetal allemaal doet, maar meest voorkomende taken zijn onder andere bardiensten, de agenda en de roosters bijhouden, hand- en spandiensten, evenementen begeleiden én de coördinatie van de andere vrijwilligers. Want zonder vrijwilligers geen Oelbroeck, “en hier is iédere vrijwilliger, van beheer tot de medewerkers van IBN, gelijk!”.
Oelbroeck geeft energie, vindt Marian. In 2020, net voor de pandemie, kwam ze bij het gemeenschapshuis en ging ze aan de slag achter de receptie. En zoals dat vaak gaat met dingen die energie geven, komt er dan ook gauw iets bij. Dus al snel deed ze heel veel meer taken binnen de dorpshuiskamer.
Eénzelfde lot was Monique beschoren, al heeft zij al wel wat meer jaar Oelbroeck-ervaring. “Ik ben al in 2008 hier begonnen. Toen ben ik er wel een paar jaartjes tussenuit geweest omdat we in Overloon gingen wonen. Toen we weer terugkwamen in Sint Anthonis ben ik weer gelijk bij Oelbroeck aan de slag gegaan.”
Zonder dat het tweetal het zelf uitspreekt komt de aap uit de mouw: wie eenmaal binnenkomt bij Oelbroeck, gaat niet meer weg. Die voelt zich er thuis! Marian: “Je ziet heel veel mensen en geen dag is hetzelfde. En je kunt ook iets terugdoen voor Sint Tunnis. Het dorp levend houden.” Monique knikt instemmend: “Iedereen geeft altijd aan zo blij te zijn dat het er hier is. Die waardering is heel groot. En dat geldt ook voor alle vrijwilligers hier: iedereen doet er toe! Dat is gewoon heel erg fijn. Daarom is het mijn tweede thuis. Mijn hart ligt gewoon bij Oelbroeck”.