‘Kijk niet naar het journaal en bedenk hoe moeilijk we het zelf hebben’
ColumnNee, het zit ons niet altijd mee. Soms vraag je je af of er nou ook eens een keer een hele week niks mag tegen zitten. Neem onze auto, ik weet ook wel dat het geen jong ding meer is, maar nou zeiden ze dat er vier nieuwe banden op moesten. Ik heb wel even gevloekt. En de verf van het huis begint te bladderen. Nou, tel maar uit, of ik mag er zelf aan beginnen of er wordt geknabbeld aan ons spaargeld.
Tussendoor ook nog even een chagrijnig makende discussie gehad met een vage bekende. Die had het over de gemeente Gennep. Dat ze veel te veel uitgeven aan onzinnigheid, van “onze centen”, lekker makkelijk spelen met andermans geld. Kortom, hij had het ook al moeilijk. Gaat hem toch weer een paar euro per maand kosten. Maar met zijn AOW en pensioen zou hij er geen boterham minder om eten, was wel zijn lachende conclusie.
Dat weer, dat was gisteren met de wielerronde in Boxmeer toch ook niks? Ik zit er doorheen. En dan komt het kleinkind om uitleg vragen over wat ze op de grote mensen-tv zag. De essentie van haar vragen: waarom schieten mensen elkaar dood en waarom hebben zoveel mensen honger?
Ik vertel haar niet dat ik het journaal steeds vaker oversla. Ik schaam me maar ik ben een slechtnieuwsmijder geworden. Zeg eerlijk, het is met mij niet anders dan met u. Foto’s van uitgemergelde baby’s, massa’s mensen, die wachtend op een bakje meel worden doodgeschoten.
Het gebeurt echt. Het gebeurt waar we bij staan. En wij zwijgen. Lafaards zijn we, egoïsten, verwende sukkels. Elke keer zeg ik de volgende keer aan een demonstratie mee te gaan doen. Heb het nog steeds niet gedaan. Terwijl ik er van overtuigd ben dat geen enkele regering, geen enkele dictator opgewassen is tegen een volk dat in opstand komt. Als we nou op een dag eens met zijn allen de straat opgaan, met tjokvolle treinen vanuit Boxmeer en Cuijk ‘gewoon iets doen”. Met de honderden miljoenen anderen die net als wij zitten te huichelen voor de tv. Binnen een week valt er geen bom meer op Gaza.
Treurig geworden van deze gedachten kijk ik naar buiten. En zie dat het gras alweer gemaaid moet worden.
Houdt het dan nooit op.
Koos