Als bouwen niet kan, kan wonen wel
Hoeveel jaren moet je geduld hebben voordat er een huisje naar jouw wensen gebouwd is? Het zou me niet verbazen als er zomaar zo’n zes levensjaren overheen gaan. Vele onderzoeken, die weer nieuwe onderzoeken opleveren, enorme kosten die tot in de tienduizenden euro’s oplopen, stikstofproblematiek, personeelstekort, een ‘nee’ van de stedenbouwkundige, netcongestie, een reactie dat jouw plan geen prioriteit kent, vleermuizen die roet in het eten gooien, een participatietraject dat niet lekker loopt en een vergunningsaanvraag die maar duurt en duurt. Dan heb ik het nog niet over een Bibob-toets (integriteitsbeoordeling door openbaar bestuur) waarbij bijna 90 pagina’s ingevuld moeten worden indien de investering boven de €500.000 komt, en dat is tegenwoordig al gauw het geval. De frustraties door deze verstikkende regelgeving lopen al snel op. Ondertussen heb je niet eens de zekerheid dat er überhaupt gebouwd mag worden.
Als bouwen niet snel kan, kan wonen wel. Ik denk dat het belangrijk is dat we in Land van Cuijk het splitsen van woningen echt moeten stimuleren. Als de kosten daarvoor acceptabel zijn, kan er in ieder geval gewoond worden. Ook het onder voorwaarden toestaan van kamerverhuur levert plekken op om legaal te wonen.
Een stapje verder is het opnieuw in laten richten van panden, zoals de oude gemeentehuizen, zodat studio’s en appartementen ontstaan. Ook het herbestemmen van bijvoorbeeld boerderijen kan een boost geven aan het aantal woonruimtes. Daar moeten we als Land van Cuijk dan ook actief in zijn.
Dan blijft er nog de inzet op tijdelijke woningen, tiny houses en mantelzorgwoningen over om op korte termijn iets te bereiken. Wat dat betreft zijn er voorbeelden in Nederland van zelfbouwlocaties: zelf kavel kopen of pachten, huis ontwerpen en (laten) bouwen. Er zijn zelfs voorbeelden waarbij bewoners hun eigen infrastructuur, waterbeheer en energievoorziening regelen. Ook zou ik graag willen dat wonen in het groen meer kans krijgt; mensen die met respect voor de natuur en bijvoorbeeld volgens circulaire bouwconcepten willen werken. (zie ook www.minitopia.eu)
U begrijpt, we moeten als gemeente meer inzetten op wat wél kan. Het lijkt me daarbij belangrijk dat we meer aandacht geven aan de kleinere kernen. Daar staan voorzieningen onder druk omdat er te weinig gebouwd, te weinig gewoond wordt. Als gemeente moeten we het lef hebben om daar keuzes in te maken. Scholen, winkels, sportzalen, cafés en multi functionele accommodaties zijn belangrijk om de leefbaarheid te behouden. Dat gunnen we toch iedereen?