De Team Lokaal-kandidaten Rob Poel en Henk Siroen zitten al meer dan veertig jaar in de (Land van) Cuijkse politiek.
De Team Lokaal-kandidaten Rob Poel en Henk Siroen zitten al meer dan veertig jaar in de (Land van) Cuijkse politiek. Foto: De Maas Driehoek

Oudgedienden Rob Poel en Henk Siroen zwaaien af: ‘Harmonie in raad is beter dan 40 jaar geleden’

Politiek

CUIJK | Op woensdag 18 maart zijn de gemeenteraadsverkiezingen voor het Land van Cuijk. Met Henk Siroen en Rob Poel heeft Team Lokaal twee oudgedienden op de kieslijst staan. Het tweetal heeft al meer dan 40 jaar politieke ervaring.”De harmonie tussen raadsleden is sinds de jaren ‘80 stukken beter geworden.” 

Door Martijn Schwillens

L’histoire se répète… Precies veertig jaar geleden, bij de gemeenteraadsverkiezingen in de oude gemeente Cuijk en Sint Agatha, stonden Poel en Siroen ook samen op de lijst. Toen bij de PvdA. “Dat waren echt andere tijden. Alleen de afdeling Cuijk van de PvdA had toen al meer dan honderd leden. Bij een achterbanvergadering zaten een dikke zeventig man in een rokerig zaaltje. Er werd stevig gerookt en soms ook goed gedronken”, lacht Poel. “Mijn allereerste stem was trouwens op Henk.” 

Op de partij spelen
Siroen was al langer politiek actief en kwam in 1986 met voorkeursstemmen in de ‘Kuukse’ gemeenteraad. “Daardoor ontstond wat onmin. De PvdA vond destijds eigenlijk dat je je zetel dan moest opgeven aan iemand die hoger op de lijst stond. Dat leidde een jaar later tot een breuk en daaruit is uiteindelijk Progressief Cuijk geboren, het latere PLC’93”, legt Siroen uit. Poel lacht: “Ja, stemmen vergaren voor de partij was prima… Maar uiteindelijk je zetel opeisen bij voorkeur was destijds vloeken in de kerk.”

Het tweetal schetst een beeld waarbij de lokale politiek ‘verder van de gewone man en vrouw afstond’. “Mensen die een letter te weinig hadden gegeten, werden niet altijd meegenomen in de keuzes. De PvdA had toen een duidelijk socialistische signatuur. Bij verkiezingen ging het er hard aan toe”, herinnert Poel zich. Siroen benadrukt: “Er werd veel meer op de andere partij gespeeld, die tot het zogenaamde establisment behoorde. Het was veel meer zwart-wit. Andersom was dat net zo. Het zittend establishment wilde niets met ‘die rooien’ te maken hebben. De politieke tegenstellingen waren groot, waarbij de oppositie er regelmatig met gestrekt been inging. Links-rechts was toen duidelijk hoorbaar in het debat. Gelukkig hebben we door de jaren heen gezien dat partijen juist bruggen zijn gaan slaan. Je moet het toch samen doen.”

‘Wil sowieso politiek betrokken blijven’
Rob Poel staat op plek 18 bij Team Lokaal. “Ik verwacht niet dat ik met voorkeursstemmen in de raad word gekozen”, zegt de 66-jarige Cuijkenaar. “Mocht het wel gebeuren, dan neem ik wel mijn verantwoordelijkheid. Team Lokaal heeft een Jong Team Lokaal - met betrokken en ambitieuze jongeren die graag stappen willen maken in de politiek. Die wil ik graag met raad en daad bijstaan en vanuit mijn ervaring voorzien van advies. Op die manier blijf je toch betrokken bij de Land van Cuijkse politiek.”

‘Herkennen in een partij’
De vele verkiezingsborden langs de wegen zijn zichtbare getuigenissen van partijen die hun lokale kandidaten een platform geven. Ook borden van Poel en Siroen sieren het straatbeeld. “De gewone man en vrouw in de straat moeten zich herkennen in een partij. Dat was vroeger zo en nu nog steeds. Een lijst moet een goede verdeling van mensen zijn, qua man-vrouwverhouding, herkomst en opleidingsniveau. De gewone man of vrouw herkent zich al langer niet meer in de PvdA. Dat is landelijk bij de PvdA misgegaan door de fusie met GroenLinks”, vindt Poel, die behalve raadslid ook wethouder is geweest in Cuijk namens PvdA en later SAN in Sint Anthonis. 

Fusie is wat anders dan samenwerking
“Ook lokale lijsten zijn van alle tijden”, zegt Siroen. “In de jaren ‘80 had je in Cuijk de Werknemerslijst en zelfs de Lijst Vianen. Er zijn altijd mensen die vooral lokale accenten willen leggen in de raad.” Poel vult aan: “Daarom stonden vroeger ook altijd mensen op de lijst die een verbinding hadden met het lokale verenigingsleven. Er stond altijd wel een prominente JVC’er bij de eerste tien op de lijst in Cuijk. PvdA was toen de links-progressieve club, die ook mensen met een migratieachtergrond op de lijst zette.” Siroen: “Als je links was in Cuijk, werd je niet zomaar geaccepteerd. Socialistische ideeën werden niet op prijs gesteld. Ik weet nog dat ik eens bij een bedrijf binnenstapte en werd weggestuurd: ‘Jij bent toch die rooie? Wegwezen.’ Pas deze eeuw zijn de verschillen qua politiek kleur overbrugd.”

Poel besluit: “De harmonie is vele malen beter geworden. Mensen zitten in de raad omdat ze iets willen betekenen voor de gemeenschap. Het echte links-rechts-denken is er wel af.”