Lenthe is terug, en het was ‘zo ongelooflijk gaaf’
AlgemeenBOXMEER | “Het lijkt me zo gaaf”, zei de Boxmeerse Lenthe Arnold in juli 2025. Ze was toen net begonnen met het sparen voor een zesweekse zeilreis door het Caraïbisch gebied, georganiseerd door Masterskip. Met behulp van doorzettingsvermogen en de vrijgevigheid van enkele sponsoren is het haar gelukt die reis bij elkaar te krijgen. Inmiddels is ze aweer thuis, maar deze ervaring is nog steeds moeilijk te laten bezinken.
Terug op het Elzendaalcollege in Boxmeer kreeg Lenthe al snel een waarschuwing van de docente. Niet verwonderlijk, want ze heeft enorm veel te vertellen. Over haar avontuur, beginnend op Sint Maarten en langs onder meer Guadeloupe, Saint Vincent, Tobago, Dominica en andere Bovenwindse Eilanden.
“We hebben zó veel gezien!”, blikt Lenthe enthousiast terug. “In tegenstelling tot normale reizen van Masterskip, waarbij je zo’n 70% op zee bent en 30% op land, was het bij ons meer fifty fifty. Daardoor hebben we heel veel gezien, zoals een excursie naar een bijzondere waterval, of een fantastische busreis door Dominica. Dát was wel echt heel mooi. Álles om ons heen was groen, en we waren gezellig met de groep aan het zingen. Misschien wel het mooiste van heel de reis!”
Maar, naarmate Lenthe vertelt komen er nog meer fantastische verhalen bovendrijven. Zo beschrijft ze hoe ze een keer op een onbewoond eiland heeft geslapen, en over de bijzondere dieren die ze heeft gezien, zoals een uiterst zeldzame walvis mét baby. “Het klinkt misschien gek, maar op een gegeven moment zijn de dolfijnen niet meer zo bijzonder.”
Lenthe benadrukt direct dat hoewel dit allemaal prachtig klinkt, de reis zeker geen vakantie was. “Er moest ook gewoon hard gewerkt worden. De wekker ging altijd om 6:30 uur waarna we moesten ontbijten. Vervolgens kregen we vier uur school, en daarna kregen we les in het zeilen en coördineren.” Hoewel de Boxmeerse tiener nog nooit eerder gezeild had, pakte ze dit onderdeel goed op. “Helaas was er ook altijd het zogenaamde ‘happy hour’, wat gewoon inhield dat we de boel moesten schoonmaken.” Dagen werden afgesloten met gezamenlijk eten, en uiteindelijk de ‘watch’. “Dan moesten we twee uur lang ‘safety rounds’ lopen over het schip, op de uitkijk staan en goed de koers in de gaten houden. Dat vond ik toch altijd wel heel bijzondere momenten, zeker als ik de late ‘watch’ had. Midden op zee, zonder vals licht, zie je dan de héle sterrenhemel. Zó mooi!”
Terugkijkend op de reis is Lenthe er zeker van. De verwachtingen, die zijn ruimschoots overtroffen! Ze heeft niet alleen heel veel prachtige dingen gezien en meegemaakt, “ik heb er ook vrienden voor het leven aan overgehouden. We hebben al een keer met wat mensen afgesproken, en een volgende reünie staat ook al op de planning.”
Nog steeds heeft Lenthe de zee in haar hoofd, en dwalen haar gedachten ongetwijfeld regelmatig naar de woelige baren van het Caraïbische gebied. Vast ook tijdens de lesuren, want “het was zo ongelooflijk gaaf!” Gelukkig voor de docente is ze dan wel even stil.
