Ellen Hoffmannplein
Het groen van het gras, het blauw van de lucht,
het stromende water, van de wind het gerucht.
Door de zon beschenen, badend in licht
is deze plek als een lied, een gedicht.
Uit duizenden stukjes, de hand als penseel,
ontstond telkens weer een klein tafereel
van het kleurrijke leven in onze stad.
Zorgvuldig gelegd als in een lijst gevat.
Één kleur ligt hier niet in cement verstard.
Op haar komt het aan, de kleur van ons hart.
Zij bindt ons, hoe verschillend we zijn,
steeds weer tezamen, getuige dit plein.
Het Ellen Hoffmann wordt in de volksmond ook wel Mozaïekplein genoemd.