‘We willen maar niet wennen aan menselijke fouten’

Dat gedoe met die sluis in Grave is toch wel een dingetje. Iemand deed daar iets fout. Wat weet ik niet precies. Het werd me in een of ander krantenstuk wel uitgelegd maar ik snapte het niet. Maar het mooiste van dat hele technische verhaal vond ik de allesomvattende omschrijving: ‘menselijke fout’.

Daar houd ik van. Menselijke fouten, ook omdat ik er zelf van aan elkaar hang. Altijd een steekhoudend argument: menselijke fout.

Door een menselijke fout mocht er niemand meer over de Maas tussen Sambeek en Grave varen, ook niet zij die er de kost mee moeten verdienen. Daar is gevloekt, weet ik zeker, ook door die tientallen, misschien wel honderden mensen die in de diverse haventjes hun weekend-genot aan een paal hebben vastgebonden. Of sterker nog, die hun hele woning op het water hebben drijven. Snel losmaken en maar hopen dat het water niet te veel zakt, want anders kiept je hele geval om. En dat geeft veel troep in die drijvende huiskamers. Dus zo heel fijn is zo’n menselijke fout niet.

Waarom ik ‘m toch zo mooi vind, is het bewijs dat hiermee wordt geleverd dat we anno 2023 nog steeds niet alles onder controle hebben. Dat onze wereld soms een beetje minder maakbaar is dan velen zouden willen. Graag hebben we alles verzekerd, graag krijgen we bij de eerste de beste tegenslag alles vergoed en mogen we kwaad worden op de gemeente als er wat water in onze kelder loopt. We vloeken als de strooiwagen wat laat komt. Of we schelden dat er ondeskundig personeel zit op de graafmachine die door de leiding heen trekt en ons dorp zonder stromend water of elektriciteit zet. Dat zijn prachtige menselijke fouten. Oeps, denkt de machinist op het fatale moment. Heerlijk, ik wil zijn gezicht zien.

k wil het adres van die sleutelaar in Grave. Zoek ik ‘m op, met een doos bonbons of goeie sigaren. Dan vertel ik hem over mijn zwak voor menselijk falen. En hem durf ik toe te vertrouwen welke stommiteiten ik in mijn leven heb begaan, veel grotere, toen ik achter het stuur zat of met een elektrisch apparaat aan het klungelen was. Dat had levens kunnen kosten. Maar niemand die het weet, want ik hoef niet aan sluisdeuren te sleutelen.

Koos