Cultureel Café Sint Anthonis
AlgemeenSINT ANTHONIS | Dé plek waar álles op het gebied van Kunst en meer Cultuur aangeboden wordt: Cultureel Café Sint Anthonis. Een nieuwe editie van dit artistieke ‘begrip in de regio’ staat weer in de agenda. Op donderdag 31 oktober zijn kunstliefhebbers welkom in Oelbroeck om te komen genieten van beeldende kunst, muziekstijlen, theater, cabaret, literair, poëzie, dans, fotografie, architectuur … en nog veel meer. Dit maal zijn Edwin de Klein, Rob Hazenberg en Anita en Marco van de Plasse te gast.
Het hedonisme binnen onze samenleving fascineert en beweegt Edwin de Klein uit Venray om beeldend werk te maken. De beelden die Edwin creëert komen voort uit actuele maatschappelijke vraagstukken, die hij met een humoristische en absurdistische twist en een interesse in materialiteit benadert. Hij observeert, ontleent en herschikt bekende objecten tot een kleurrijke, speelse en nieuwe realiteit. Transformatie is voor hem belangrijk in de verkenning van de geschiedenis.
Gedwongen isolatie van de mens, bijvoorbeeld in tbs-klinieken, gevangenissen of andere gesloten instellingen, is iets dat hem al geruime tijd fascineert. Wat hem vooral interesseert, zijn de persoonlijke verhalen van de gedetineerden en patiënten, en het mysterie dat deze plekken omringt.
Rob Hazenberg
Rob Hazenberg nodigt u graag uit om aandachtig naar de “zware kost” te luisteren, maar vooral ook om met bekende nummers mee te zingen. De Maldenaar verzorgt een mooie afwisseling van chansons, Het Lied, Opera, filmmuziek en musicalsongs. “Ik ben heel gelukkig als mensen zeggen geraakt te zijn, maar ook als ze lol hebben en voluit meezingen!”, aldus Rob. Aan bod komen chansons ( Brel Liefde van later, Joe Dassin Chanson d’amour), Sinatra, aria’s van Bizet (Toreador song / Votre toast), Verdi, Mozart, en een super verrassing voor zangers.
Anita en Marco van de Plasse
‘Ik ben zo terug’. Was getekend: Jozef van den Berg. Jozef groeide op in Cuijk. Zijn hele leven is hij op zoek geweest. Naar zichzelf, naar de werkelijkheid. Zíjn werkelijkheid, waarbij eerst de fantasie en later het geloof een hoofdrol speelden. Vanaf eind jaren ‘70 werd hij als poppenspeler (wereld)beroemd met bijzondere en zeer karaktervolle poppen, wellicht alter ego’s van de speler zelf. Hij veranderde het poppenspel drastisch. Het voordoek van de poppenkast haalde hij weg. Hij ging zelf meespelen. Eind jaren ‘80 - ogenschijnlijk plotseling - was het spel echter afgelopen. De werkelijkheid had hem ingehaald. Jozef trok zich terug in een hutje in het Betuwse Neerijnen. Hij ging alleen leven, alleen met Christus. Maar aan het hutje hing altijd het bordje ‘ik ben zo terug’.
Anita en Marco van de Plasse bespreken het leven van de Cuijkenaar, op poëtische wijze.
