‘Er begint bij MHV’81 een over-mijn-lijk-mentaliteit te ontstaan’

MILL | MHV’81 komt opnieuw uit in de Super Handball League Women. De Millse handbalsters willen zich voor het derde jaar op rij ‘met eigen meiden’ handhaven op het hoogste niveau. “Er begint steeds meer een over-mijn-lijk-mentaliteit te ontstaan. Het lieve is er inmiddels wel af”, lacht Lieke van Baal.

Van Baal is 23, maar geldt toch als een van de routiniers bij MHV’81. “Ik maakte op mijn veertiende al mijn debuut in Dames 1”, vertelt ze. Ondanks haar ruime ervaring ziet ze zichzelf niet als een van de uitgesproken leidsters van het team. “Wij moeten het elke week van onze teamprestatie hebben. Bij ons heeft iedereen een goede wedstrijd nodig om te kunnen winnen. Wie ze erin gooit of wie de bal blokt, is niet zo belangrijk. Natuurlijk weten we waar elkaars kwaliteiten liggen, maar als wij niet collectief presteren, kan ook niemand zich positief onderscheiden of het verschil maken”, benadrukt de Millse opbouwster.

Zwaarder en fysieker
Ondanks haar bescheidenheid is Van Baal met haar vele treffers een belangrijk pion in het keurkorps van hoofdcoach Kevin van Erp en diens assistent Dirk Tielemans. Het trainersduo heeft een cultuurverandering teweeg gebracht. “Er staan nu twee mannen voor de groep. Dat is anders. Er wordt nog meer van ons geëist dan onder Lara en Kyra (Gommans, red.). Zij deden niets verkeerds, maar het is duidelijk anders nu. De trainingen zijn zwaarder en fysieker geworden. Dat is nodig om wedstrijden over de streep te gaan trekken. In het verleden gaven we te vaak de punten weg in de slotfase. Dat betekent dat we minder lief moeten zijn. Je zult er moeten staan, of je dat nou wil of niet. Dat teamproces is nog in volle gang.”

Tegenover de te maken stappen staat een gezond realisme, stelt Van Baal. “We weten heel goed waar we onszelf nog kunnen verbeteren, maar sommige tegenstanders trainen acht keer per week. Wij drie keer plus hardlopen en individuele krachttraining bij MyLife Mill. Sommige teams haal je niet zomaar in. Wij leiden onze speelsters zelf op, terwijl andere verenigingen speelsters van buitenaf halen. Bij ons melden ze zich slechts een enkele keer uit zichzelf. Momenteel trainen drie speelsters uit de jeugd mee met onze selectie.”

Geen stap hogerop
Lijfsbehoud is wederom het doel bij MHV’81. “Het zou superleuk zijn als we de nacompetitie kunnen ontlopen, maar realistisch gezien zullen we ons via de play-offs moeten handhaven”, zegt Van Baal. “Mensen zeggen me wel eens: ‘Jullie verliezen best vaak.’ Maar we handballen nog steeds in de Eredivisie. Dat is uitdagend en gewoon knap. We zijn een kleine dorpsclub waar de hele vereniging meetelt. Dat is toch anders dan bij de topteams, waar alles in het teken staat van het eerste team. Al komen we bij MHV niets tekort qua faciliteiten.”

Van Baal zit op haar plek bij MHV en ziet zichzelf geen stap hogerop meer maken. “Ik heb een paar keer de kans gehad om een transfer te maken, maar door fysieke ongemakken heb ik dat toen niet gedaan. Ik vind het inmiddels veel te leuk in Mill. Ik heb een rijk sociaal leven, een huisje en mijn vriendinnen. Ik zou dat niet willen opgeven voor het handballen. En de uitdaging in Mill is ook nog steeds groot, want ons handhaven in de Eredivisie zou opnieuw een topprestatie betekenen.”