‘Van de wal in de sloot - of niet meer?’
Column 896 keer gelezenHet gonst in het Land van Cuijk. Of gonsde? De dames en heren politici hebben ons overstelpt met beloftes. De verschillen waren klein, de overeenkomsten groot. Eén ding klonk overweldigend door: woningbouw. Bouwen, bouwen en nog eens bouwen. En rond kijkend verschijnen er regelmatig bouwkranen, graafmachines en busjes met werkvolk in de straten. Dus dat zal wel los komen. Want straks hebben veel starters een onderkomen, als je de politici mag geloven.
Dat geldt echter niet voor iedereen en alles. Nu het lentezonnetje wat krachtiger wordt, komt de kikkerdril in de sloten tot ontwikkeling. En in de weilanden zie je vooral, dat de woerden van de wilde eend elkaar opzoeken. De vrouwtjes zorgen voor het nest en de mannen zullen samen wel de politiek bespreken. Want straks komt er nageslacht. Een hele trits van de drijvende wollen bolletjes achter mama-eend aan.
En waarover hebben die woerden het dan toch?
Hun sloot is dicht gegooid! Juist nu de kikkerdril zich tot eenden-kaviaar in de Land van Cuijkse sloten ontwikkelde, kwam de loonwerker. Hij had zwarte grond over; uit een woonkavel voor starters. Weg sloot, weg zwemparadijs, weg kikkerdril.
En hoewel men het Land van Cuijk probeert te promoten als een uniek stukje Nederland, zijn we niet zo bijzonder. De Volkskrant schreef er deze maand over. Er zijn in zeven jaar in ons kikkerlandje (!) ruim 30.000 sloten verdwenen waarvan een derde deel illegaal. Ook ons Land van Cuijk kleurt rood op de kaart. Van de wal in de sloot is dus alleen nog maar spreekwoordelijk.
Politici: werk aan de winkel en zet er de schop weer in.
Natuurlijk is zo’n sloot lastig voor die hardwerkende boer. Grasland, ook wel grasfalt genoemd, is makkelijker aan één stuk. Of zou het meespelen dat je een paar meter langs de sloot geen mest en bestrijdingsmiddelen mag toepassen?
De mannetjes in het weiland denken er het hunne van: zoals de woerd is, vertrouwt hij zijn gasten.
Geert Verstegen, Milieuvereniging Land van Cuijk.
