Het kippenhok

In de stille nacht hoorde boerin Marieke opnieuw rumoer uit haar kippenhok, midden in Boxmeer. Het klonk alsof er onrust heerste op de stok. Ze dacht meteen aan Reintje de vos, die eerder al een kip had gejat en een andere had verwond. Aan die ene kip kon je het nog zien: haar rechtervleugel stond altijd een beetje omhoog.

Na dat eerdere incident had Marieke kordaat ingegrepen. Eerst kwam er stevig gaas om de ren, zodat Reintje niet zomaar meer binnen kon komen. En omdat ze toch bezig was, pakte ze meteen een ander probleem aan: de PFAS die via de pieren van de buurman – een ijverige bloementeler – ondergronds richting haar hok kropen. Ze liet damwandprofielen slaan om haar scharrelbodem te beschermen.

Daar bleef het niet bij. Tegen de schijtlijsters die vanuit de lucht hun vogelpest-poep lieten vallen, timmerde ze een dak boven de uitloop. En om te voldoen aan de Kakel Richtlijn Water van de Partij voor de Dieren zorgde ze voor vers, schoon drinkwater. Want zonder schoon water, geen kakelvers eitje.

Die nacht opende Marieke voorzichtig het hok. Tot haar verbazing zag ze dat de kippen in een andere opstelling op de stok zaten. Een andere pikorde. De beste leghennen – kloeke witte leghorns – zaten nog steeds dicht tegen elkaar aan, goed voor twintig eieren per dag. Het kleine haantje, met zijn rode kam en glanzend groene veren, zat er gezellig tussen. Hij legde geen eieren, maar hoorde er toch weer helemaal bij.

Maar aan de andere kant van het hok, op de grond, zat een grote kloek met een paar andere hennen. Ze zaten niet op stok, maar naast de hort, in het stro. Marieke wist wel hoe dat zat: broedse kloeken leveren weinig. Ze maken lawaai, pikken naar anderen en zitten vooral op hun krent.
Deze kloek kon dus de hort… af.

Dicht bij haar zaten nog een paar kleinere hennen, ook op de grond. Hun rechtervleugel stond omhoog – precies zoals bij die ene kip die ooit door de vos was gegrepen. Marieke vroeg zich af of Reintje tóch weer was langs geweest. En waarschijnlijk konden ze met die ene vleugel gewoon niet op stok komen. Dus zaten ze daar, in hun eigen shit, dromend van een plekje tussen de witte leghorns.

De volgende nacht kroop boerin Marieke gerust onder de wol. Het hok was weer stil, de kippen zaten zoals vanouds op stok en alles leek weer door te gaan zoals het altijd ging.
Maar diep in haar slaap droomde ze van een grote pan dampende, vette kippensoep…

Geert Verstegen
Milieuvereniging Land van Cuijk 

Milieuvereniging Land van Cuijk - undefined