Piet Gerrits uit Haps doet veel en vertelt er graag over, het liefst bij een lekker bakje cappuccino.
Piet Gerrits uit Haps doet veel en vertelt er graag over, het liefst bij een lekker bakje cappuccino.

Piet Gerrits, zoon van de melkboer (letterlijk) en daar is hij trots op

Interview 2.117 keer gelezen

Piet werd geboren in september 1940 als zoon van melkboer Gerrits uit de Heilige Landstichting. Piet woont nu al heel lang in Haps, is bijna 84 en zit bij ons aan tafel met een door zijn vrouw geschreven spiekbriefje, waarop staat wat hij vooral niet vergeten mag te vertellen, en dat is veel. Al zijn dagen zijn goed gevuld.

Door Lidwien Buné en Josje Goos

Piet was van 29 tot 61 jaar leraar. Hij gaf in eerste instantie vaktheorie metaal aan de LTS, later technisch tekenen, daarna wis- en natuurkunde. Toen was het al gefuseerd met het Merletcollege. Het gaf hem een goed gevoel kennis bij te brengen. De leerlingen moesten wél hun best doen, anders: een onvoldoende. Piet: “Daardoor kreeg ik ze aan het werk. Ik geef nog steeds bijles, soms heb ik meerdere leerlingen, nu één. Veel voldoening geeft het als een leerling eerst een 4 op het rapport heeft en na één les al een 7 voor het proefwerk. We praten veel samen en ik leer ze handige ezelsbruggetjes. 

Toneelspelen
Wat me bij het lesgeven goed van pas komt is mijn passie voor toneelspelen. Ik ben al 35 jaar lid van toneelvereniging Kunakra (Kunst naar Kracht). Ik leef me altijd hélemaal in. Ik heb rollen gespeeld waarbij onbedaarlijk werd gelachen en rollen waarbij ik huilde van verdriet. Eén rol staat me altijd bij, de tranen schieten me nog in de ogen: Mijn tegenspeler klaagde dat zijn paard was overleden. Mijn antwoord was: “Nee, een paard zijn we nog nooit verloren, maar wel onze jongste zoon.”

In februari is er ledenvergadering. We kijken dan naar het ledenbestand en naar aanleiding daarvan kiest een commissie een geschikt stuk. De regisseur past het zo nodig aan.” 

Toneelspelen komt Piet overal van pas. “Ik ben lid van de Pietencentrale! Ik ben al heel wat keren St. Nicolaas geweest, op scholen, buurtverenigingen, winkelcentra, etc. Alleen voor de intocht van St. Nicolaas vond ik mijzelf te klein.

We spelen ook moordspelen: de bezoekers moeten raden wie het heeft gedaan. Ook spelen we in het verzorgingstehuis: eenakters, korte, goed te bevatten stukjes. We betrekken daar ook het publiek bij, zo zit men helemaal in het verhaal. Hoogtepunt was vijf jaar geleden de voorstelling ‘Lijn 5443’ ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de toneelvereniging. Zou er publiek komen? We moesten er een tribune bijbouwen!

Volkstuin
“Ik heb al heel wat jaren een volkstuin, vroeger 800 m2, die spitte ik helemaal met de hand om. De tuin lag bij een groot huis. Drie van de vier tuinlui lieten, na het overlijden van de bewoonster, zó hun schop vallen, maar ik kon dat niet over mijn hart verkrijgen. Nu heb ik die tuin, nu 350 m2, nog steeds. In het huis kwam een stel wonen met kleine kinderen. Zij wilden gras, maar ik stelde voor het een moestuin te laten, de tuinman kregen ze er gratis en voor niks bij. Voilá! Zij wonen er nog steeds en plukken met mij mee.”

Postzegels
Postzegels zijn mijn grote hobby. “Ik koop ze ongestempeld en het is de kunst om dezelfde zegel(s) er gestempeld bij te krijgen. Ik heb catalogi van zegels uit Indonesië en van heel Europa. Je kunt ook zegels verzamelen met een bepaald onderwerp: vogels, de paus, Nederlandse gebiedsdelen, etc.”

Een andere liefhebberij is kaarten, rekken (rikken op z’n Haps, met stok en joker). “Elke week kaarten we om de beurt bij iemand thuis. We zijn met vijf spelers, één man zit een potje stil om koffie te zetten, daarna schuift die beurt door. In maart is er een groot rik- en rektoernooi in de sporthal (opgeven aldaar). Het zijn niet alleen ouderen, ook heel wat jongeren doen mee.” 

Verenigingsleven
Verder zat Piet in diverse besturen: muziekvereniging Juliana, schoolbestuur, de organisatie van de fietsvierdaagse en van de wandeltweedaagse. Momenteel zit hij in de organisatie van de dorpskwis en al meer dan tien jaar bezorgt hij Tafeltje Dekje.

Mijn gezin
“De basis is natuurlijk mijn gezin. Toen onze jongste zoon werd geboren, ben ik met de twee andere zonen gaan kamperen. Ze mochten op de kaart prikken waar naar toe. Het werd daarna traditie dat ik elk jaar met de kinderen ging kamperen. Nu staat onze caravan elk jaar in Oosterbeek, dan ga ik met de oudste zoon tien dagen vissen, dit jaar voor de 49ste keer.

Heel belangrijk ook is aardbeienbavarois, die heeft bij ons thuis een speciale betekenis. Op onze trouwdag stond het op het menu, en nu nog steeds. Dus toen ik eens argeloos thuis kwam en deze pudding ter tafel kwam, was het: “Oef, trouwdag vergeten!” Dus dat nooit weer.” 

Stuur jouw foto
Mail de redactie
Meld een correctie

Uit de krant