Eef verruilde Sint Anthonis voor Bonaire; ‘Zolang het leuk is, is het leuk’

BONAIRE / SINT ANTHONIS | De Brink in Sint Anthonis bruist, mede dankzij de vele sponsoren die de evenementen en warm hart toedragen. Eén van die sponsoren is een opvallende: Sunrentals. Deze verhuurder van vakantiehuisjes zit namelijk niet in Sint Anthonis, en ook niet in Ledeacker, of zelfs in Land van Cuijk. Sunrentals opereert op Bonaire, maar wordt gerund door de Sint Tunnisse Eef de Bruin.

Door Mans Pere

Het is een bijzondere gemeente binnen Nederland, letterlijk en figuurlijk. Ja, het hoort tot hetzelfde koninkrijk, maar Bonaire functioneert nagenoeg als zelfstandig land, met bijvoorbeeld eigen wetten en een eigen belastingstelsel. Bijzonder is ook het leven op het eiland: “het is hier écht geen Nederland”. Zo leeft niemand met een agenda. “Wat vandaag niet lukt, komt morgen wel”. Daarnaast moet alles geïmporteerd worden, waardoor eenvoudige producten als een tros druiven gigantisch duur zijn (omgerekend zo’n €8,50), en lang niet altijd voorradig. Verder kent Bonaire aardig wat armoede, weinig sociale voorzieningen en is het overwegend dor en droog. Toch was er iets aan het eiland, dat qua oppervlakte nog kleiner is dan heel Land van Cuijk, wat de toen 28-jarige Eef ontzettend aantrok. Het was het jaar 2015 toen ze besloot Nederland te verruilen voor deze bijzondere gemeente. “Geen idee hoelang ik weg zou blijven. Een half jaar? Jaar? Misschien twee? ‘Zo lang het leuk is, is het leuk’, was mijn insteek.”

Sambeek, Sint Anthonis, en toen...
Inmiddels is geen plek op aarde langer een thuis geweest voor Eef dan deze bijzondere Nederlandse gemeente. Ze kwam ter wereld én groeide op in Sambeek, aan de Schilderstraat. Op haar tiende ging Eef in Sint Anthonis wonen, om het Brinkdorp aan het einde van haar tienertijd te verruilen voor de studentensteden Eindhoven en Deventer. In 2012 studeerde Eef af aan de Hoge Hotelschool en kon ze aan de bak bij Hotel Modez in Arnhem. Drie jaar woonde en werkte ze in de Gelderse hoofdstad, nog geen uurtje rijden van haar ouders.

Eef vertelt dat ze hier met plezier drie jaar gewerkt heeft. “Toch ging ik langzaam om mij heen kijken naar andere werkmogelijkheden. Ik vergeet nooit meer dat ik tegen mijn vader zei: “Pap, ik heb gesolliciteerd op een baan…. In Londen”. Londen is prima te doen, dacht hij. “Daar kan ik wel af en toe naartoe.” Nog geen week later kwam hij bij me langs in Hotel Modez, we dronken een kop koffie samen. “Pap, het wordt toch geen Londen… het is bijna 8000km verder…ik ga naar Bonaire!”. Ik heb hem nog nooit zo snel koffie achterover zien slaan. Dat was even slikken!”

“Een leuk avontuur”: met die woorden beschreef Eef de functie van Front Office manager bij het grootste duikresort van Bonaire. Opvallend wel, gezien Googlesessies niet per se een tropisch paradijs lieten zien. De eerder genoemde feiten over de prijzen en het leven op het eiland werden, door de zoekmachine bevestigd. Ook het uitgaansleven (toch een belangrijke factor op die leeftijd) was beperkt. Wel was het een paradijs voor duikers, maar duiken was iets wat Eef weleens had gedaan, “maar fanatiek was ik absoluut niet”. Toch was de aantrekkingskracht van dit eiland, van het Caribische avontuur, groter dan de ‘tegens’ die het eiland had. “Twee skypegesprekken en anderhalve maand verder was alles rond en pakte ik in augustus 2015 mijn koffers”. De Arnhemse contracten werden ontbonden, een groot afscheidsfeest werd gegeven en toen was het moment daar: het “leuke avontuur” kon beginnen.

Kennismaken met Bonaire
Op Schiphol werd Eef uitgezwaaid door haar vader en broers. Mama ging mee om haar de eerste dagen bij te staan en op weg te helpen. De eerste dagen stonden in het teken van zaken regelen, het eiland verkennen en inkopen doen voor in haar huisje. “Ik ging kennismaken bij mijn nieuwe werkgever en genoot nog even van het samenzijn met mijn moeder. Ik was helemaal tevreden. Toen kwam natuurlijk het afscheid. Dat viel toch wel zwaar (vooral bij mam!). We hadden geen idee wanneer we elkaar weer zouden gaan zien.”

“Het avontuur kon nu écht beginnen!”, vervolgt Eef. “Er werd gewerkt, gefeest, nieuwe vrienden gemaakt, ook weer afscheid genomen van vrienden die het eiland verlieten, er werd gefacetimed met vrienden en familie en er kwam af en toe bezoek uit Nederland.”
Vrij snel ontmoette Eef de liefde van haar leven: Peter. Net als zij was ook deze in Hoorn geboren en getogen duikinstructeur naar Bonaire verhuisd met de insteek ‘zolang het leuk is, is het leuk’. Toevalligerwijs ook nog eens in nagenoeg dezelfde periode. Eef: “En leuk dat we het hebben! We zijn recent (juli 2025)getrouwd en hebben inmiddels een dochter van vier en zoontje van twee.”

Sunrentals
Twee jaar na haar aankomst in de bijzondere Nederlandse gemeente kwam Sunrentals op Eefs pad. Dit bedrijf beheert vakantiewoningen van particulieren, maar verhuurt ze ook aan toeristen. Daarnaast heeft Sunrentals een groot aantal woningen in de verhuur voor mensen die voor een paar maanden of permanent op het eiland wonen. “Ik ging aan de slag als Rental Agent.”, vertelt Eef. “In 2019 kreeg ik de kans om het bedrijf over te nemen, samen met mijn man Peter. Hier hoefden wij niet lang over na te denken. Ik vond mijn baan leuk en Peter stond wel open voor iets nieuws. Let’s do this!”

Die gezonde werkdrift kreeg al snel een flink knauw door de coronapandemie en de sluiting van het luchtruim. Spannende en onzekere tijden braken aan, die Peter en Eef gebruikten om het bedrijf intern toekomstbestendiger te maken. “Dat is gelukt.”, zegt Eef trots. “We hebben nu een succesvol en prachtig bedrijf. We hebben hele mooie vakantiehuizen en appartementen toe mogen voegen aan ons portfolio en we werken met een topteam van drie Rental Agents, twee schoonmaaksters en Peter en ik.”

Dagelijks een relaxed tempo
“Zo lang het leuk is, is het leuk”. Deze insteek hebben Eef én Peter dus altijd gehad. En het werk bij Sunrentals is tot op de van vandaag leuk. Maar ook het eilandleven is voor de Nederlanders geen reden om terug te keren. Het dagelijkse bestaan is “relaxed” en de mensen zijn tevreden met weinig. Eef: “Speelgoed voor de kinderen? Wat bakjes, schelpjes en de zee is genoeg. Geen luxe spullen, want die zijn hier simpelweg niet te koop én alles vergaat hier snel door de zoute lucht en zon. In Nederland is alles wat je maar wilt hebben met een druk op de knop te bestellen. Hier zijn we afhankelijk van de beperkte voorraad in winkels en dat is prima, dan hebben we in ieder geval geen keuzestress!”

De dagen worden op een relaxed tempo gevuld. Werken kan op teenslippers, en als dit schoeisel uit kan, is “niks zo lekker als even een plons in het zwembad”. Wat buiten het werk om gedaan wordt hangt af van de dag, van het moment. “We plannen weinig, onze agenda’s zijn vrijwel leeg. Want, ‘als je niks plant, kun je altijd!’. Dit geeft veel ruimte voor spontane BBQ’s op het strand, ergens een hapje eten of een drankje bij zonsondergang.”

“Wat ook prettig is, is dat de kinderen lekker de hele dag in hun luier door huis en tuin banjeren. Ons huisdier is een landschildpad, de kokosnoten groeien in de tuin, en flamingo’s en pelikanen zijn voor onze opgroeiende kinderen wat voor Nederlandse kindjes een koe of een konijn is. Wij eten bijna wekelijks de lekkerste, lokaal gevangen tonijn en onze kinderen groeien voornamelijk buiten op, in een multiculturele samenleving waar ze vier talen spreken tegen de tijd dat ze de basisschool verlaten. Dat vinden we echt rijkdom.
Bij ieder vliegtuig dat we over ons huis zien vliegen, realiseren wij ons wat een geluk wij hebben om op dit mooie eiland te mogen wonen. Een weekendje even in een mooi resort doorbrengen of de zondag op het strand maakt dat het vakantiegevoel voor ons altijd binnen handbereik is. Andere mensen zitten er tien uur voor in een vliegtuig!”

Werkelijk een Caraïbisch paradijs dus? Nee, dat ook weer niet. Steeds meer toeristen zien in hoe bijzonder het eiland is en dus zijn er steeds meer van die overvliegende vliegtuigen, en worden er overal grote hotels uit de grond gestampt. Maar de infrastructuur groeit niet mee. Ja, er zijn “veel leuke winkels en horeca bijgekomen en het eiland heeft steeds meer te bieden aan zowel bewoners als toeristen.”, aldus Eef. “De keerzijde is dat het druk is op straat, want het wegennet is niet uitgebreid.”

Die drukte vertaalt zich ook naar het stroomnetwerk, dat er soms gewoon uitvliegt omdat er te weinig capaciteit is voor ál die mensen op het eiland. “Hier kun je je aan storen, óf ‘go with the flow’.”

Speeltuinen en worstenbroodjes
Ondanks de nadelen die inherent zijn aan het wonen op Bonaire, krijgt Eef naar eigen zeggen er “zo veel mooie” dingen voor terug. Ze vindt het dan ook een “sterk woord” om te zeggen dat ze iets “mist” van het Nederlandse. Natuurlijk vindt ze lastig om niet bij alle hoogtepunten én moeilijke momenten van familie en vrienden te zijn. “Maar dat is helaas ook het gevolg van emigreren.”, zegt ze erkentelijk. “Via whatsapp en Facetime is contact gelukkig snel gelegd en delen we veel foto’s en filmpjes met elkaar.”

Als ze dan een keer in Nederland is, dan wordt er natuurlijk wel genoten van die typische dingen die ons land zo rijk is. Een lekker Brabants worstenbroodje mag niet ontbreken bij een bezoekje en ook asperges ziet ze graag op bord liggen. En omdat het wegennet van Bonaire niet heel fietsvriendelijk is, kunnen Eef, Peter en de kinderen “echt genieten van een stukje fietsen”. Voor de kleintjes is het trouwens ook een feest om eens te spelen in een speeltuin die niet in “zeer slechte staat” verkeert. Maar het grootste feest is toch het samenzijn met familie en vrienden. Heel veel tijd voor fietsen en spelen in de speeltuin is er dan ook niet. Eef, over haar familie: “eerlijk is eerlijk, ze kunnen beter naar Bonaire komen. Dan hebben we veel meer tijd voor ze. Nu crossen we het hele land door om iedereen eventjes te kunnen zien.”

Heerlijk op een vakantie-eiland
‘Zo lang het leuk is, is het leuk’. En ondanks het gebrek aan worstenbroodjes, goede speeltuinen of de nabijheid van familie, vindt Eef het nog steeds leuk in de bijzondere Nederlandse gemeente. “Het is mijn beste beslissing ooit geweest.”, zegt ze vol overtuiging. “Ik was nergens naar op zoek, maar mijn leven is perfect zoals het nu is. Met een prachtig gezin, leuk bedrijf en een heerlijk leven op een vakantie-eiland! Of ik hier de rest van mijn leven blijf weet ik niet. We leven met de dag en kijken niet zo ver vooruit. Als Peter, ik of de kinderen aangeef het niet meer naar de zin te hebben op Bonaire, dan zien we op dat moment wel wat we gaan doen.”

Meer weten over Sunrentals?

“Je kunt het meisje wel uit Brabant halen, maar Brabant nooit uit het meisje!” Met plezier én trots blijft Eef verbonden bij Sint Anthonis, als sponsor van de Bruisende Brink. “Ik vind het zó leuk dat er mede dankzij deze evenementen weer wat leven in het dorp wordt geblazen en dat ik op deze manier, en van zo’n grote afstand, toch nog betrokken kan zijn bij het dorp.

”Wil jij ook weer even uit Brabant gehaald worden? Heeft dit verhaal je geïnspireerd en ben je benieuwd naar het leven op Bonaire? Dan is een vakantie in een woning van Sunrentals misschien wel iets voor jou. Neem eens een kijkje op www.sunrentalsbonaire.com/nl/ en zie wat Eef voor jou kan betekenen.