Stilgeboren Suze mag niet worden vergeten

CUIJK | Ellen uit Cuijk heeft een bijzonder boek geschreven. Bijzonder in verdrietige zin, want zij verloor haar dochter Suze tijdens haar zwangerschap van een tweeling. Logischerwijs had dit de nodige impact. Het is daarom dat ze haar verhaal wil delen met de wereld, en ze zodoende een bijdrage voor het boek ‘Geboren in Stilte’ heeft geschreven.

Het boek, tot stand gekomen door Stichting Nooit Voorbij, bundelt de verhalen van ouders van een stilgeboren kind. Het verhaal van Ellen neemt daarin een grote rol op zich. De Cuijkse was bijna 34 weken zwanger van tweeling Hannah en Suze, toen ze op 13 februari 2020 van de gynaecoloog hoorde dat er iets mis was. De arts vertelde dat Suze was overleden. Waarschijnlijk was ze toen al een aantal dagen niet meer in leven. De bewegingen die Ellen bleef voelen, kwamen doordat Hannah meer ruimte innam. “Ik kon het niet geloven”, zegt Ellen. “Mijn kleine meisje, ze leefde niet meer.”

Om Hannah de beste start te geven, bleef Ellen nog bijna vier weken zwanger van beide meisjes. Op 12 maart werden ze geboren. Hannah als eerste. “Ze was prachtig, huilde meteen.” Nadat Hannah door de artsen was gecontroleerd, zat vader Martijn met het kleine meisje op de bank. Ellen moest nog van Suze bevallen. “Terwijl ik naar hen keek”, vertelt ze, “moest ik de grootste klus van mijn leven gaan klaren.” Na twee keer persen werd ook Suze geboren. Een dag later mochten ze naar huis. Hannah in de maxicosi, Suze in een uitvaartmandje.

Na de geboorte moest Ellen wennen aan haar nieuwe rol als moeder. Ze had zich vaak voorgesteld hoe Hannah en Suze samen zouden opgroeien. “De dingen waar ik zo naar uitkeek, veranderden in dingen waar ik bang voor werd. Een tweelingwagen in het dorp, twee namen op een geboortebord of iemand die Suze heet”. Tegelijkertijd hield Hannah haar overdag goed bezig. Ellen: “Vooral ‘s nachts had ik tijdens de voedingen ruimte om te genieten van wat er wel is, om te rouwen, om te huilen, en vooral om na te denken over hoe het eigenlijk had moeten zijn.”
Want, Suze had moeten zijn. En Suze is er nog steeds, in het hart van Ellen en haar gezin. Omdat het meisje niet vergeten mag worden, schreef Ellen mee aan ‘Geboren in Stilte’. “Bij een overleden kind zijn er vaak herinneringen. Bij een stilgeboorte helaas niet. Ik heb ook meegeschreven voor de verwerking, maar vooral omdat ik bang ben dat ik dingen vergeet.”, vertelt Ellen. “Ik ben daarom heel dankbaar dat ons verhaal nu is vastgelegd en dat onze kinderen later kunnen lezen hoe het exact is gegaan.”

Het boek
Het boek ‘Geboren in Stilte verschijnt tijdens Baby Loss Awareness Week (9-15 oktober. Kijk voor meer informatie op
stichtingnooitvoorbij.nl.