‘Met de Rijkevoortse meiden hadden die uit Beugen heus wel willen fuseren’

Je zou ze toch wat! Altijd weer zijn de kinderen de dupe. Eerst kruipen ze bij elkaar en zeggen ze alleen maar het beste te willen voor de kinderen. An me hoela, alleen maar om de eigen pik op te poetsen. Want als het maar even tegenzit, vechten ze uit elkaar. En we weten het dus: de kinderen zin de dupe.

Alweer is het zover. De een heet Vios ’38, de ander Toxandria. Twee voetbalclubs die qua ledental maar net de hoofden boven water kunnen houden. Was het maar gegaan om de volleybalclubs van weleer. Sakkerju, Luctor uit Rijkevoort, een verzameling mooie meiden, waar die uit Beugen maar al te graag een fusie mee waren aangegaan.

Het gaat nu dus om de voetbalclubs. Zoals we het elders zien leek het ook hier van samenwerking van de kleine dorpen te komen. Voorzitter Cees de Wit in Rijkevoort klaagt dat er in de jaren negentig te weinig huizen zijn gebouwd in Rijkevoort waardoor er te weinig kindjes zijn gemaakt. Hij lijkt verdomme wel een klagende pastoor. Toch moet hij maar eens de moeite nemen om uit te rekenen hoeveel huizen er almaar bijgebouwd zouden moeten worden om Toxandria aan voldoende jeugdleden te helpen. Dat zouden zoveel huizen zijn dat het dorp tegen andere dorpen aan zou groeien. Daardoor zou er vanzelf één club ontstaan.

De jeugdleden van Vios en Toxandria speelden al jaren samen. Ze wisten niet beter. Tuurlijk niet. De kinderen zijn nooit het probleem. Sommige samengevoegde teams vierden zelfs al kampioenschappen. Het zijn de ouders die ruzie maken. In Rijkevoort zeggen ze dat ze in Beugen niet fatsoenlijk meewerken. In Beugen snappen ze niet waar ze het over hebben. Rijkevoort stopt ermee. In Beugen zijn ze teleurgesteld. Dat zijn ze in Rijkevoort ook, “gruwelijk” zelfs. Deze verhalen zijn aangrijpend als bij elke scheiding.

En de kindjes? Die mogen zelfs niet om de week bij de een en de ander spelen. Een vechtscheiding dus. Kinderen die samen huilden om het verlies en juichten om het kampioenschap, worden uit elkaar gehaald. Hoe wreed. Het enige wat ze kunnen is wachten. Wachten tot ze zelf groot zijn. Dan gaan ze doen wat ze nu niet mogen van hun koppige papa’s en mamma’s: samen spelen, in één team.

Koos