‘Dat eerste moment... de deurbel’

Ik sta voor een voordeur die ik nog nooit eerder heb gezien. Achter die deur is iemand overleden. Een vader. Een moeder. Een partner. Een kind. Ik weet niet wie ik ga ontmoeten. Niet welke verhalen er verteld zullen worden. Niet welke stilte er misschien valt. Ik weet alleen dat het leven van deze familie voorgoed is veranderd. 

Mijn vinger raakt de deurbel. Dat kleine geluid klinkt misschien alledaags, maar voor mij markeert het telkens opnieuw een bijzonder moment. Het moment waarop ik even deel mag worden van een familie die midden in het afscheid staat. 

De deur gaat open. Soms zie ik meteen tranen. Soms een vermoeide glimlach. Soms mensen die zich groot proberen te houden omdat er nog zoveel geregeld moet worden. En soms zegt niemand iets. Dan is er alleen die blik van herkenning. De blik die vertelt dat woorden tekortschieten. 

Ik stap naar binnen. In huizen waar nog een kopje op tafel staat van die laatste ochtend. Waar foto’s worden gepakt. Waar verhalen voorzichtig beginnen te stromen. Verhalen over een leven dat zoveel meer was dan de datum op een rouwkaart. Over de man die altijd klaarstond voor een ander. Over de vrouw die iedereen bijeenbracht. Over die ene lach. Dat grapje. Die eigenschap waar iedereen meteen aan denkt. 

Langzaam ontstaat er ruimte. Voor verdriet, herinneringen en liefde. Want hoe verschillend families ook zijn, één ding zie ik telkens terug. Achter ieder afscheid schuilt een leven dat ertoe deed. Een leven dat sporen achter heeft gelaten in de harten van anderen. Misschien is dat wel het mooiste van mijn werk. Dat ik mag luisteren. Dat ik verhalen mag verzamelen en samen met een familie vorm mag geven aan een afscheid dat recht doet aan een leven. 

Soms vragen mensen mij waarom ik zo betrokken ben. Waarom ik altijd nét dat stapje extra zet. Het antwoord ligt in mijn eigen verleden. Toen mijn vader overleed, ontdekte ik hoe belangrijk het is om als familie écht gezien en gehoord te worden. Hoe pijnlijk het is als wensen blijven liggen en er weinig ruimte lijkt voor wat voor jou belangrijk is. Die ervaring draag ik nog altijd met me mee. Niet als verdriet dat blijft schuren, maar als stille herinnering aan wat mensen nodig hebben in een kwetsbare tijd. Aandacht. Tijd. Oprechte aanwezigheid.
Misschien is dat waarom voor mij die deurbel zoveel betekent. Omdat ik weet dat achter iedere deur mensen gehoord willen worden. Mensen die zoeken naar houvast in een tijd waarin alles onzeker voelt. Juist daar mag ik binnenkomen. Niet om verdriet weg te nemen. Maar om ernaast te staan.

Want een afscheid is het laatste wat je samen kunt doen. En dat verdient alle zorg, liefde en aandacht. Elke keer weer.

Mariëlle van Dijk,

Mariëlle Uitvaartzorg
www.marielleuitvaartzorg.nl info@marielleuitvaartzorg.nl
06-14176113