Tonnen leggen we bij en stappen van het ene in het andere sprookje

Boxmeer (lees: het gemeentebestuur) geloofde jarenlang in een sprookje. Peter-Paul en Stella, vriendelijke mensen en stevig in de slappe was, vonden het leuk om een theater te runnen. Kwam dat even goed uit. Want niemand in het dorp wist wat ze aan moesten met De Weijer, het sociaal-cultureel centrum. De verantwoordelijke wethouder dacht dat zij een probleem had opgelost. Maar aan dat sprookje kwam een einde. Want toen Peter-Paul en Stella tien jaar lang één tot twee ton uit eigen zak hadden bijgepast, vonden ze het welletjes. Ik zou dat iets eerder gevonden hebben. 

Een theatertje in het dorp kost geld, heel veel geld. Heb je dat er niet voor over, dan moet je accepteren dat het een stuk saaier wordt en de tent tot ordinaire feestzaal laten verbouwen.

Nee hoor, de gemeente dacht weer een mecenas te hebben gevonden: Optisport, de beheerder van sporthallen. Van dat laatste hebben ze verstand, maar van het sociaal-cultureel hart van Boxmeer maakten ze een ongekend zootje. Het beheer was rampzalig, vrijwilligers mochten voor een schamel bedrag het theaterprogramma in elkaar flansen. Na vijf jaar wanbeleid en een kostenpost voor de gemeente van vele, vele tonnen, stapt Optisport eruit. Er komt weer een stichting, net als 15 jaar geleden.

De inmiddels groot gegroeide gemeente zit niet alleen met De Weijer in de maag. Het moet op gelijke voet behandeld worden met Myllesweerd in Mill (dat ook nog zwaar concurreert met lokale ondernemers) en de schouwburg in Cuijk. Dat samen gaat iets meer dan twee miljoen subsidie per jaar kosten. Wat er dan ook nog gaat naar al die verbouwde kerken, gemeenschapshuizen of wat voor multifunctionele centra dan ook, tellen we maar even niet mee. Prachtig dat we dit iedereen gunnen. Mag ik wel voorspellen dat straks al die besturen met hun exploitatietekorten aan komen janken? Een onderzoeksbureau heeft inmiddels geconstateerd wat wijzelf eerder al dachten: de gemeente kent op dit gebied een “bovengemiddeld voorzieningenniveau”.

Peter-Paul en Stella zijn bekomen van hun avontuur, ze hebben een deksel gelegd op de peilloos diepe put waarin heel veel van hun geld verdween. Voor de blunders van gemeentebestuur en Optisport wordt niemand voor het schavotje geroepen. Maar de verantwoordelijk wethouder blijft zijn kiezers voorzien van een “bovengemiddeld voorzieningenniveau”. En blijft geloven in sprookjes. Hij wel, tot…….