Theo doet gouden vondst met bijzonder verhaal
Algemeen 1.454 keer gelezenESCHAREN | Theo Basten uit Vianen ging vorige maand op zoektocht met een metaaldetector op een akker in Escharen. Zoals verwacht ging het apparaat piepen. Helaas, niks aparts, de eerste keer. Bij de tweede piep kwam Theo zowaar een gouden trouwring op het spoor, met daarin gegraveerd ‘Jeanne 21-05-1970’. Theo ging op zoek naar de eigenaar.
Een zoektocht werd gestart, beginnen bij een bezoek aan de kerken van Escharen en Grave. Maar helaas: “ik kreeg niemand te spreken”, blikt Theo terug. “Misschien dat de heemkundekring van Escharen kon helpen”. Een goede zet want na mailcontact met Tonnie kwamen al snel heel wat Jeanne’s voorbij. Echter, niets bleek een match. Tonnie plaatste daarom een bericht op Facebook. Theo: “Riekie Berends Peters uit Haps las dat bericht en dacht ‘mijn zwager Marius is met Jeanne getrouwd in mei 1970’.” Ze belde hem op, en inderdaad: Marius was zijn ring ooit verloren. Het contact werd gelegd en al snel werd duidelijk dat de ring die Theo vond inderdaad van Marius was. “Dezelfde avond bracht ik de ring terug naar Marius in Mill”.
“In de hal bij binnenkomst gaf ik de ring en meteen schoof Marius hem aan zijn vinger. Hij was erg blij en ontroerd dat hij deze terug had.”, aldus Theo. “Hij vertelde mij onder het genot van een kop koffie, waar ook zijn vrouw Jeanne bij was, dat hij hem ongeveer 50 jaar geleden verloren was bij het plukken van pisknolletjes (stoppelknollen) voor de koeien. (...) Waarschijnlijk is de ring met het groen op de wagen gooien afgegleden. Zijn vader zei nog: ‘die vind je niet meer terug’.”
De akker lag in het Estersveld. De boerderij stond in het dorp, vlak bij de kerk. Theo: “Maar de trouwring vond ik aan de andere kant van Escharen, bij een boerderij waar dhr. Rutten toen woonde. Hoe kon dat?”. Marius vertelde dat boer Rutten wel eens een koe kocht bij zijn vader. “Waarschijnlijk heeft de koe de ring die tussen het groen was terecht gekomen opgegeten. En die later bij Rutten heeft uitgepoept en in de mest is terecht gekomen en daar op zijn land is uitgereden”.
Theo blikt nog even terug: “Het eerste piepje trouwens was een oormerk van een koe! Het zal toch niet...”
