Mede dankzij Stephan kent de Lichtjesoptocht haar hoogtepunten

BOXMEER / HAPS | Over nog geen twee weekjes is het weer tijd voor carnaval, en de gewoonte is dat carnavalszaterdag in het teken staat van de spectaculaire Lichtjesoptocht in Boxmeer. Zaterdag 14 februari, op Valentijnsdag dus, is het weer zo ver. Dan trekken de meest bijzondere en ongewone creaties weer door de Boxmeerse straten. Kenmerkend voor deze praolende en straolende parade is de soms bizarre hoogte die sommige wagens torenen. Voor het publiek adembedenemen, maar voor Stephan van Gemert uit Haps is dit de gewoonste zaak ter wereld.

Door Mans Pere

Ze zijn niet vreemd meer: wagens die meerdere meters de hoogte in gaan. Tijdens de optocht kijken de lichtgevende, soms bewegende koppen, gewoon de appartementen op de eerste verdieping binnen. Deze creaties zijn letterlijk en figuurlijk hoogtepunten bij de Lichtjesoptocht. Maar, het moge duidelijk zijn dat de deelnemers niet met deze creaties zo van de bouwplaats naar Boxmeer komen rijden. Viaducten, laaghangende takken of een zuchtje wind: er zijn genoeg obstakels en uitdagingen die van enkele kilometers een hachelijke onderneming kunnen maken. “Stephan: “Daarom komen ze met de wagens zonder die hoge delen naar Boxmeer, en zijn de hoge delen die erop gezet moeten worden vaak op een aanhangertje geknoopt. Het is aan mij om die koppen er op te zetten voor vertrek”.

Stephan bezit een eenmans transportbedrijf, en heeft een vrachtauto met autolaadkraan. Daarmee rijdt hij inmiddels al ruim twintig jaar op carnavalszaterdag naar de start van de Boxmeerse optocht, om daar mee te helpen met het écht afmaken van de wagens. “Ik doe dit niet al vanaf het allereerst begin, maar al wel heel erg lang.”, blikt Stephan terug. “Ik ben zelf Boxmerenaar, uit Bakelgeert-Noord. De eerste paar jaren deed iemand anders nog die koppen op de wagens zetten, maar toen hij stopte vroeg Dolf van Dinther, die ook in het dorp woonde, of ik zijn groep kon helpen. Natuurlijk wilde ik dat, kleine moeite.”

Anderhalf uur
Het helpen van één groep groeide uit tot vaste waarde van de hele optocht. Gemiddeld genomen helpt Stephan ieder jaar zo’n drie à vier groepen met het opbouwen én afbreken van hun paradepaardjes. Soms met uitschieters naar boven, “maar ik heb ook één jaar gehad dat ik helemaal niet hoefde te helpen. Toen hielden ze het allemaal laag”. Het opbouwen van zo’n wagen vraagt om de nodige precisie en geduld. “Voor vier wagens, die doorgaans twee koppen er op hebben, ben je al snel anderhalf uur bezig. Je ziet die jongens er dan om heen lopen, goed kijken of het werkt. Het zijn er vaak een paar, en de rest staat er bij te kijken. En er wordt natuurlijk ook gewoon veel geouwehoerd.” Natuurlijk zijn de optochtcreaties allemaal goed uitgemeten en uitgedacht, maar het komt ook wel voor dat er iets niet klopt. Dat het net niet past. “Dan moet er halsoverkop iets verzonnen worden om er een mouw aan te passen. Het komt altijd wel goed, maar daar gaat wel tijd in zitten.”
Opvallend genoeg gaat Stephan, als de wagens zo ver zijn en rijden, bijna nooit zelf een kijkje nemen bij de optocht. Hij wil zijn spullen niet alleen laten. “Dan sta ik ook meteen klaar om te helpen met het afbreken van de wagens. Zoals gewoonlijk gaat dat sneller dan het opbouwen.”

Stukje goodwill
Door de jaren heen heeft Stephan wel wat groepen beter leren kennen. Hij herkent de gezichten en namen, weet doorgaans wie er kans maken op prijs, en ziet groepen ook weer verdwijnen omdat ze niet meer kunnen of willen bouwen, om de vaak gewoonlijke levensredenen. “Natuurlijk is dat leuk”, zegt de Hapsenaar. “Maar ik vind het vooral fijn om op deze manier een steentje bij te kunnen dragen. Dat sociale aspect, dat stukje goodwill, iets voor de mensen doen: dat doet ik graag.” Stephan lacht: “En ik doe het inmiddels al zo veel jaar. Het wordt bijna gewoon”.