Riet en Ton Hendriks - van Lith diamanten en rotsvast echtpaar

HEIJEN | Samen. Gevraagd naar het magische woord in het diamanten huwelijkstijdperk zijn Riek en Ton Hendriks - van Lith eensluidend. Samen klinkt het overtuigd en eensgezind.

Door Jos Gröniger

En over magie en chemie gesproken: uit alles blijkt dat de beide 84-jarigen op dezelfde golflengte zitten. “We luisteren naar elkaar”, zegt Riek die in Langenboom in als eerste geboren werd in een gezin van dertien kinderen. “En we geven toe als de ander het beter ziet”, zegt de in Mill geboren Ton, daags na de werkelijke huwelijksdag (3 mei 1966).

De eerste kennismaking was op 14 februari 1961 op een dansavond in de gemeente Mill en Sint Hubert. “Het was Valentijnsdag, maar dat kenden we toen nog niet”, zegt Riek. In de verkeringstijd werden plannen gemaakt voor de toekomst. Als kinderen uit een boerengezin zagen Riek en Ton heil in het boerenleven. Zelfstandig! En daarom zochten zij een eigen boerderij. Die werd gevonden aan het Nieuw Erf in het Limburgse Heijen.

Na het huwelijksfeest betrok het jonge echtpaar de boerderij in Heijen. Het huwelijksfeest stond even op losse schroeven omdat Ton kort voor het huwelijk zijn voet flink bezeerde. “Ik geloofde er niet in maar na een bezoek aan iemand die de pijn kon afbidden had ik geen last meer. Ik heb de hele dag gedanst”, zegt hij.

Op de boerderij richtten Riek en Ton op landbouw en veeteelt. Jaren later werd de kleine veestapel afgestoten. Het gezin groeide en het bedrijf ook. Henk werd de eerstgeborene, dochters Marja, Sonja en Rian volgden. Zoon Henk werd de opvolger in het bedrijf waarin zijn ouders lang bleven meewerken. Ook toen zij het op het perceel naast het eigen erf een boerderij kochten en sloopten om er hun huidige huis te bouwen. Dat was in de vroege jaren ‘90.

Op die plaats blikken ze terug. In Heijen zijn Riek en Ton goed geaard. “We hebben altijd contacten met de buurt onderhouden. Toen we boerden kochten we met de buren samen landbouwmachines in. Onze kinderen gingen samen naar school in het dorp. Dat was toch dik vier kilometer. Bij slecht weer reden we om beurten. Er pasten negen kinderen in onze auto”, klinkt het. “En we hebben in die tijd ook afgesproken dat we op onze verjaardagen de buurt gingen uitnodigen.” 

Na het pensioen vonden het echtpaar aansluiting in het dorp. “Moeder deed dat door vrijwilligerswerk wat eerder, maar ook pap ging er koersballen, jeu de boules spelen, kaarten en schoffelen op het kerkhof.” Ook thuis staat de deur open voor iedereen. “We gaan hier koersballen in de vakanties al D’n Toomp gesloten is. Dat is gezellig en het kan hier”, zegt Ton. Riek knikt uiteraard instemmend ja. Twee zielen, één gedachte, dat is al meer dan zestig jaar zo.